Ek onthou nog die wonderlikste Kersfees van my lewe. Snaaks genoeg was dit juis die een toe niks volgens plan verloop het nie. Ons het laat besef dat elke restaurant vol bespreek is en daar was geen deftige ete of groot feesmaal wat op ons gewag het nie. My ouers het ook nie tyd gehad om ‘n lamsboud te koop of ‘n tafel vol kos voor te berei nie. Teen Kersoggend het dit gelyk asof ons Kersete heeltemal deur die mat val.
Maar toe gebeur iets onverwags. Ons kom af op ‘n klein wegneemete-plekkie wat oop is en ons koop eenvoudig burgers en slaptjips – niks glansryk of spesiaal nie, maar ons het besluit om dit ‘n fees te maak. Die son het geskyn en daar was ‘n koel briesie toe ons ons handdoeke op die strand oopsprei en sommer net daar op die sand gaan sit en eet.
Ek onthou nog hoe ons gelag het, hoe die wind deur ons hare gewaai het, en hoe my ouers se oë geglinster het toe hulle sien hoe gelukkig ons almal is – sonder fyn eetgerei, sonder versierde tafels en duur geskenke. Dit was net ons: saam, teen die see, met sout op ons lippe en liefde in ons harte. In daardie oomblik het ek besef dat Kersfees se ware gees nie in kos of plekke of goed lê nie, maar in die mense langs jou.
Later jare het ons weer in restaurante met mooi tafels en glinsterende liggies gaan eet, maar geen ete het ooit daardie eenvoudige strand-Kersfees oortref nie. Dit was die jaar toe ek geleer het dat samehorigheid nie gekoop kan word nie – dit word gedeel, gegee, en gevind in die klein oomblikke wat jou hart warm maak. Daardie Kersfees sal my vir altyd herinner: dis nie die kos of die plek wat tel nie, maar die liefde tussen ons wat bymekaar is.