Kersfees word dikwels uitgebeeld as ‘n tyd van saamwees, gesinne en gelag – maar vir baie mense is dit die tyd wanneer eensaamheid die hardste fluister. Miskien is jou familie ver, dalk voel jy afgesonderd, of het jy iemand verloor en die stilte voel oorweldigend. Hierdie gevoel is eg, maar daar is maniere om lig in daardie stilte te vind.
Begin deur jouself oop te stel vir kontak, al is dit in klein tree. Stuur ’n boodskap aan iemand wat jy lanklaas gesien het, sluit aan by ’n gemeenskapsdiens of kerkaktiwiteit, of doen iets vriendelik vir iemand anders. Wanneer ons uitreik, ontdek ons dikwels dat ander net so alleen voel. Die eenvoudige handeling van gee – ‘n glimlag, ‘n groet, ‘n koppie koffie – kan ’n groot verskil maak, nie net vir hulle nie, maar ook vir jou eie hart.
As jy geestelik of emosioneel moeg voel, gebruik hierdie tyd om jouself te voed. Lees inspirerende woorde, stap in die natuur, of skryf dinge waarvoor jy dankbaar is neer. Dankbaarheid het die krag om die donkerte van eensaamheid te versag en herinner jou aan die klein mooi dinge wat steeds bestaan. Onthou ook dat jy nie wag hoef te hou vir iemand om jou te nooi nie. Wees self die een wat die uitnodiging uitstuur – reël ‘n eenvoudige saamkoms, besoek ‘n buurvrou, of bied hulp aan by ‘n liefdadigheidsprojek of besoek ‘n tehuis vir bejaardes. Wanneer ons gee, word ons harte gevul. Eensaamheid beteken nie jy is liefdeloos nie – dit beteken net dat jou hart weer verbind wil wees. En daardie verbinding begin dikwels met ’n klein, dapper stap.